Part I

	Το παραμύθι της ερήμου
	Part I \| Part II \| C.V. \| Additional measures... \| ...and some computing \| ...for the happy ending \| ...to me \| Signature \| That's all

Η γυναίκα συγγραφέας πρέπει να έχει χρήματα και στέγη που να της ανήκουν

V. Woolf
"Α Room of One's Own"

Η γυναίκα λοιπόν συγγραφέας δεν πρέπει να ντρέπεται για την οποιαδήποτε φαντασία της, γιατί αυτό ακριβώς εξυπηρετεί και την ανδροκρατούμενη κοινωνία και την ανδροκρατούμενη λογοτεχνία...

Η γυναίκα που γράφει σήμερα δεν είναι πια αντικείμενο τέχνης... Έχει γίνει πιο πολύ από άλλες εποχές συνειδητά υποκείμενο τέχνης.
Έτσι επεμβαίνει στον ίδιο της τον μύθο και αποφασίζει να βγάλει απ´τη μεγάλη τσάντα και το τελευταίο της χαρτί, την Ελπίδα.
Τι θα προκύψει τότε; Μπορεί η Ελπίδα να μετατραπεί σε μια ακόμη συμφορά για τους ανθρώπους. 'Η μπορεί η συσσωρευμένη δύναμή της να διαλύσει τις άλλες συμφορές. Μπορεί ακόμη να διαιωνίσει με άλλους όρους το παιχνίδι των αντιθετικών ζευγών, όπως καλού-κακού, έρωτα-θανάτου και τα λοιπά. Αλλά μπορεί να προκύψουν άπειρες παραλλαγές. Ένα είναι το πιο σημαντικό, από μια θάλασσα υποθέσεων: ότι η γυναίκα συγγραφέας μπορεί αυτή η ίδια, να παράγει μια διαφορετική μορφή του μύθου της.
(Από ένα άρθρο της Ρέας Γαλανάκη στο περιοδικό "Η λέξη")

...Άτομα μη εντάξιμα που απορρίπτουν την κοινωνία ή τα απορρίπτει αυτή... Υπάρχει ένα είδος εκλεκτικής συγγένειας ανάμεσα στους... σύγχρονους new age και εσωτεριστές και των ατόμων με ψυχολογικά προβλήματα. Και οι μεν και οι δε διατηρούν μια ιδιαίτερη σχέση με το πεδίο του ασυνειδήτου... η πρώτη κατηγορία πειραματίζεται να επεκτείνει τη συνείδησή της στο χώρο του ασυνειδήτου, η δεύτερη... υποφέρει από την αυθαίρετη επέκταση του ασυνειδήτου στη συνείδησή της... (Από άρθρο του περιοδικού "Οξυγόνο")

1.ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Μια φορά κι έναν καιρό, τα παλιά-παλιά χρόνια, ήταν στην έρημο μια σκηνή.
Ήταν κι ένας κήπος και είχε φοινικιές, χουρμαδιές, μπανανιές, αχλαδιές,
μηλιές, ροδακινιές, βερυκοκιές, πορτοκαλιές και μανταρινιές και λουλούδια
και νερά. Και εκεί μέσα ήταν η σκηνή -μονάχη, χωρίς κανένα σπίτι.
Μες στη σκηνή είχε χαλιά πολύχρωμα και σεντούκια ολοσκάλιστα γεμάτα με
ακριβά αρώματα και πολύτιμα μετάξια κι ασημοκαπνισμένα μαχαίρια και σπαθιά
κι ένα γύρω πολλών λογιών λάμπες και καντηλέρια με χρωματιστά γυαλιά να
φωτίζουν το βράδυ...
Κι απέξω ήτανε δεμένο ένα άσπρο αράπικο άλογο, με κόκκινη σέλλα και
χαλινάρι. 'Ετοιμο-πανέτοιμο και περίμενε τον καβαλλάρη του κάθε ώρα, νύχτα
και ημέρα.
Κι αυτός φορούσε τριπλή κελεμπία, φαντή και λινή και μπαμπακερή και στο
κεφάλι μακρύ μαντήλι δεμένο με σκοινί, όπως κάνουν όσοι μένουν στην έρημο,
άσπρο και κόκκινο σκοινί.
Κι ήτανε η πατρίδα του αυτή η σκηνή, από κει κρατούσε, από κει ξεκίνησε τη
ζωή του. Κι άλλοι λένε πως ποτέ δεν γύρισε πίσω στην πατρίδα του ξανά κι
άλλοι πως εκεί γυρνούσε κάθε βράδυ και τη μέρα ταξίδευε σ'όλο τον κόσμο.
Κι άλλοι λένε πως αυτή η σκηνή δεν υπάρχει πουθενά στη γη κι άλλοι πως είναι
κάπου κρυμμένη και μερικοί τη βρίσκουν σαν διασχίζουν τις ερήμους.
Μα για τον καβαλλάρη δεν τολμούν να πούνε τίποτα. Κι ας τον βλέπουν να
καλπάζει στα πλάτη τ'ουρανού με τη μαντήλα του ν'ανεμίζει στον αέρα και
μ'όλα του τα όπλα, τα σπαθιά και τα μαχαίρια, τα τουφέκια και μπαρούτι στη
σέλλα.
Γιατί ό,τι κι αν έχει, είναι πάντα πιο λίγο, πες τίποτα, μπρος σ'εκείνα που
πρέπει να διαβεί και να νικήσει την κάθε μέρα του στον κόσμο.

2. ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΦΕΝΤΙΑΣ ΣΑΣ

Λοιπ�ν, ε�μαι στο αυτοκ�νητο. Πον�ω και φοβ�μαι. Τι ακριβ�ς; O χρ�νος δεν με πα�ρνει να τα πω �λα... Δεν θα �θελα να ξαναρχ�σω να γρ�φω ημερολ�γιο για να μου περν�ει ο π�νος, γιατ� αυτ� θα σ�μαινε �τι π�ρασε οριστικ� η εποχ� της ελπ�δας μου σε κ�ποιο ανθρ�πινο πλ�σμα. Και π�σω δεν μπορ� να π�ω. Σπ�τι δεν μπορ� προς το παρ�ν να με�νω, λεφτ� θα π�ρω α�ριο το πρω�, πειν�, �χω πονοκ�φαλο, βλ�βη στο κομπιο�τερ, δεν δι�βασα εφημερ�δες... 'Εχω β�βαια νερ�.
Ο σκ�λος εξελ�σσεται σε μεγ�λη αγ�πη. Αν ε�χα κ�τι να φ�ω, �σως μπορο�σα να δω μ'�λλο μ�τι αυτ� τη μεγ�λη μετ�φραση που εκε�νος που μου την αν�θεσε βι�ζεται να την παραλ�βει. �φαγα λ�γες τηγαν�τες. Και κ�τι που �χω ακ�μα ε�ναι μπαταρ�ες.
Σκ�φθηκα, για να π�ρω κουρ�γιο, να ξεκιν�σω με το ωροσκ�πιο που μου κ�νει μεγ�λη χαρ�. Αν και με καταθλ�βει το γεγον�ς �τι �χω π�λι βλ�βη στον υπολογιστ�. Χτες επισκε�ασα με το μυαλ� μου και με τη βο�θεια μιας τυχα�ας γνωριμ�ας που συν�πεσε να ε�ναι τεχνικ�ς δ�ο βλ�βες που απ� τ�τε που τον παρ�λαβα, �ξι μ�νες με κοροιδε�ουν κατασκευ�στρια εταιρε�α και εταιρε�α συντ�ρησης, βλ�βες που ουσιαστικ� αχρ�στευαν τον υπολογιστ� -�ταν τον αγ�ρασα μου τον �στειλαν χαλασμ�νο- και �κανα τερ�στιες προσπ�θειες για να τις προσπερ�σω και να τον λειτουργ�σω, εν� �ταν απλ� ζ�τημα να πατ�σω μια φορ� το mouse σ'�να μενο�. Το τι μου ε�χαν πει δεν περιγρ�φεται.
Απογοητε�ομαι θαν�σιμα απ� τις διαπιστ�σεις που απορρ�ουν ακ�μα και πριν να συμβε� ακουμπητ�, η ν�α βλ�βη. Ας μην το κατανοε� �ποιος τυχ�ν με διαβ�σει. Απ� τις εμπειρ�ες και τις γν�σεις μου μπορ� να διατυπ�σω �να ελ�χιστο ποσοστ� με το ζ�τημα του χρ�νου πρ�τη και �σως �στατη δυσκολ�α. Ξεκιν� να γρ�ψω μ�νο �ταν δεν αντ�χω τον π�νο και μ�σα στη μια � τις δ�ο �ρες πραγματικο� χρ�νου συγγραφ�ς πρ�πει να χωρ�σουν οι προηγο�μενες μ�ρες � και μ�νες, βιωμ�νοι με μια εξωπραγματικ� μεγενθυμ�νη λεπτομ�ρεια που κ�νει το κ�θε λεπτ� ικαν� να γεμ�σει σελ�δα. Και απ� την �λλη -τα γεγον�τα τρ�χουν με ιλιγγι�δη ταχ�τητα και με τ�τοιο βεληνεκ�ς -π�λεμος και ειρ�νη, σεισμο�, διεθν� κατασκοπευτικ� παιχν�δια, που α�ριο δεν �χει πια σημασ�α να πεις τ�ποτα. �τσι σωπα�νεις και δρας. Και μ�νο �ταν ο π�νος δεν αντ�χεται �λλο πια... Δεν θα'θελα �μως να ζ�σω �λλο γρ�φοντας �ταν πον�. �θελα να ρωτ�σω, ποιο ε�ναι τ'�νομ� μου �στω για την κοινων�α του α�ριο; Psychic; Profiler; Kαι αν, δεν �χω �πως αυτο�, αφεντικ� κ�ποια οργ�νωση με γεωπολιτικ� συμφ�ροντα, αυτομ�τως περιπ�πτω στην κατηγορ�α του ψυχοπαθο�ς;
Δεν �χω την πολυτ�λεια να σκεφθ� ρεαλιστικ� για το μ�λλον μου, γιατ� και μ�νο για να σταθ� μια μ�ρα ορθ� και να �χω τη δ�ναμη να πολεμ�σω απαιτε�ται να �χω τα μ�τια αταλ�ντευτα προσηλωμ�να στην οσοδ�ποτε ελ�χιστη χαραμ�δα αφ�νει το μ�λλον να περ�σει το λ�γο φως που μου αναγκαιο� σαν �τομο και σαν ηθικ� προσωπικ�τητα για μ�να και τον κ�σμο: συν�θως αυτ� τα δ�ο συναντι�νται σ'�να σημε�ο, που επ� πλ�ον παραμ�νει ελ�χιστα ανοιχτ�, κ�πως σαν το δι�φραγμα της φωτογραφικ�ς μηχαν�ς.
�θελα λοιπ�ν να π�ρω με το κομπιο�τερ τους αστρολογικο�ς χ�ρτες των παιδι�ν μου. Χ�ρηκα πολ� που π�ρα το δικ� μου και του Αλ�ξανδρου, προσπαθο�σα, ζ�ντας �τσι, �πως το περιγρ�φω, κ�μποσους μ�νες. Η ιδ�α μο� κατ�βηκε π�ρσι το Γεν�ρη για να επιβι�σω απ� τη μεταχε�ριση που μου επιφ�λαξε. Κι �πως �ταν φθ�σεις κοντ� σ'�να αποτ�λεσμα που σε θ�λγει και π�λι δεν το κατακτ�σεις, �τσι κι εγ� γ�ρω στο Δεκ�μβρη �λειψα απ� τον υπολογιστ� για τρεις μ�νες και μ�νο τ�ρα κατ�ρθωσα να ολοκληρ�σω τη δουλει�. Επ�νω εκε� ξαναχαλ� το κομπιο�τερ και η χειρ�γραφη δουλει� που εδ� μπορ� να κ�νω χ�νει τη χαρ� της.
�λλωστε και το �τι ε�μαι �ξω απ� το σπ�τι μου, απ� μ�νο του δεν ε�ναι και τ�σο χαρο�μενο... Δεν διανοε�ται κανε�ς τα βασανιστ�ρια που �χω υποστε� ωσ�του αναγκασθ� -και μπορ�σω- να βροντ�σω την π�ρτα π�σω μου. Δεν μπορ� ν'ανεχθ� �λλο να π�φτω κ�που εκπν�οντας και να γ�νεται εκε� η αθλι�τερη εκμετ�λλευσ� μου που μπορε� �νθρωπος να διανοηθε�. �τη φωτ�ς αντιστρ�φως αν�λογη απ� το π�ς αναλ�ομαι καθ�ς σωρι�ζομαι, στιγμια�α ευτυχ�ς καθ�ς απομακρ�νομαι για λ�γο απ� �σα ξ�ρω τ�σο εναργ�ς το απ�νθρωπο πρ�σωπ� τους. Λοιπ�ν θα�θελα τ�ρα να ε�μαι στον υπολογιστ� μου. Χωρ�ς βλ�βη. Και χωρ�ς τους γε�τονες που απ� τ�τε που κατ�βηκα Κρ�τη, � μ�λλον απ� τ�τε που κουβαλ�θηκαν ε�ναι απ�στευτο τι �χω υποφ�ρει. Φαντ�ζομαι βλ�πτει για �να γραμμικ� κε�μενο να ισχυρισθ� �τι αυτο� προκαλο�ν τις βλ�βες. �σως θα �ταν καλ�τερο να �γραφα ξ�ρκια. Πι�νει, ξ�ρεις... Και �τσι �χεις διπλ� κ�ρδος: και το πρ�βλημ� σου λ�νεις και δεν εκτ�θεσαι. Αλλ� εγ� το μ�νο που ε�μαι ε�ναι εκτεθειμ�νη. Και προσθ�τω �να ακ�μα αναξι�πιστο κε�μενο στα δ�σπιστα αυτι� της οικουμ�νης που κοιμ�ται...

3. ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ, ΣΙΤΟΥΑΣΙΟΝΙΣΜΟΣ, ΑΣΚΗΤΙΣΜΟΣ (ΜΙΚΡΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΑΠΟΥΣΙΑΣ)

Bρίσκομαι στο τρίτο κατάστρωμα του πλοίου των Μινωικών. Νομίζω είναι το
Κιγκ Μίνως. Είναι η πρώτη φορά που δεν κοίταξα σε ποιο πλοίο μπαίνω.
Κάθομαι πάνω στις στέγες των σκυλόσπιτων, είναι βολικό μέρος για το σώμα
λόγω της γωνίας κλίσης τους.
Βγάζω τα παπούτσια μου να με ξεπονέσουν τα πόδια μου. Δίπλα ο Μπόρα
καραούλι, πότε ησυχάζει και κάθεται στα πισινά του πόδια και πότε κοιτάζει,
μουσουνίζει ή γαυγίζει, ανάλογα με το ποιοι περνάνε.
Απέναντί μου η ναυαγοσωστική λέμβος με μια γαλάζια σκαλίτσα. Φαντάζομαι
ότι είμαι μαζί με τον -πώς τον λένε;- εραστή μου; ιππότη μου; άντρα μου;
έρωτά μου; Tίποτα απ'αυτά δεν εκφράζει την πραγματικότητα που θα'ταν για
μένα η ύπαρξη που θ'αγαπούσα και θα'ταν εδώ.
Αλλά τότε θ'ανέβαινα τη σκαλίτσα και θα'μπαινα στη βάρκα. Και τώρα το
επιθυμώ μα δεν τολμώ. Κάνω κουράγιο και σκαρφαλώνω το κιγκλίδωμα προς την
τέντα. Φθάνω στο γαλάζιο σιδερένιο στηθαίο δίπλα στη βάρκα και κοιτάζω
κάτω. Κάποιοι θα με δουν αν το κάνω. Γυρίζω πίσω. Σκέφτομαι πως αν ήταν
εδώ θα μπορούσα να του ποζάρω να με τραβούσε, ας πούμε, φωτογραφία.
(Μέσα στη βάρκα).
Τώρα μόνο τη νύχτα, για να ελαττώσω τον κίνδυνο που όπως πάντα, ό,τι κι αν
κάνω, ελλοχεύει απροσδόκητος κι αιφνιδιαστικός ενεδρεύει -καραδοκώντας τις
κινήσεις μου.
Υ.Γ. ΄Ηταν το Καζαντζάκης. 'Εσπασα τη μύτη μου στο συρματόσχοινο.

4. ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΤΟ ΛΕΟΝΤΑ: ΤΑΣΗ ΓΙΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΚΗΣΗ ΔΥΝΑΜΗΣ ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Στο αμ�ξι, στον Πευκι� στο Ξυλ�καστρο, με κουρτιν�κια στις τρεις πλευρ�ς, μ�πως και αποφ�γουμε τον νομοταγ� πολ�τη που μας �στειλε την αστυνομ�α στο Κι�το και μας �κανε τ�ση ζημι�. Αφ�σαμε ανοικτ� εμπρ�ς και βλ�πουμε το δ�σος διακινδυνε�οντας να μας δουν, ν�κτα και ημ�ρα.
Μικρ� ανο�γματα στα παρ�θυρα για να πα�ρνουμε α�ρα. Γρ�φω για να ε�μαι �ρεμη και να μεταδ�δω και στον Μπ�ρα �στε να μη γαυγ�ζει τους περαστικο�ς και "δ�νουμε στ�χο". Θα �μουν ευτυχισμ�νη να ταξιδε�ω με το αυτοκ�νητο παρ��λο τον κ�πο, αν δεν �ταν ο φ�βος: να σου στ�λνουν την αστυνομ�α ακ�μα κι αν (κι ιδ�ως �ταν) ε�σαι ακινητοποιημ�νος απ� ατ�χημα και δεν μπορε�ς να επιλ�ξεις �ξω απ� τ�νος την ιδιοκτησ�α �χεις παρκ�ρει.
Προφαν�ς δεν ε�ναι οι ν�μοι που πρ�πει να ψ�ξεις, στη χ�ρα που βγ�ζεις φλας αριστερ� να ξεπαρκ�ρεις και σε προπηλακ�ζουν οι απ� π�σω σε βαθμ� να νομ�ζεις �τι ε�ναι χαλασμ�νο το φλας σου.
Αλλ� το να προσπαθ�σεις ν'απαριθμ�σεις τα θερμ� επεισ�δια στον π�λεμο με το συλλογικ� ασυνε�δητο, ε�ναι μ�ταιο. �Οταν ε�σαι σε π�λεμο, �λες οι στιγμ�ς ε�ναι. Μα και να κ�νεις ανακωχ� χωρ�ς εξευτελιστικο�ς �ρους μ�νο με ν�κη μπορε�ς. �ρθα στο Ξυλ�καστρο με σκληρ� μ�χη. Ειδ�λλως ακ�μα θα περ�μενα στο Κι�το �ξω απ� το συνεργε�ο π�τε θα �ρθουν τα λεφτ� για την επισκευ� κι εν τω μεταξ� κι �ποιον �λλον επιθυμο�σε να με κακοποι�σει συναισθηματικ�. �λλωστε ε�ναι τ�σο ε�κολο...
Σταμ�τησα να δω �να σπ�τι που νοικιαζ�ταν. Αυτ� η γρι� που απαντο�σε στο τηλ�φωνο δεν μου �λεγε τη διε�θυνση, δεν �γραφε το τηλ�φων� μου να με π�ρει ο γιος της �ταν �ρθει και στο τ�λος με �στειλε σε μια �σχετη διε�θυνση, �που οι �λλες γριες που �ταν εκε� δεν �ξεραν τ�ποτα σχετικ� με το σπ�τι και αρνι�ντουσαν να με αφ�σουν να της τηλεφων�σω για να ζητ�σω εξηγ�σεις.
Μετ� απ'αυτ� �πεσα σ'�να ποτιστικ� χαντ�κι και αφο� μ'�βγαλε ο γεραν�ς, την επομ�νη �μεινα απ� ηλεκτρολογικ� πρ�βλημα. Δυναμ�, αποφ�νθηκε ο ηλεκτρολ�γος και ζ�τησε 40.000. Μετ� απ� πολλ� παρακ�λια δ�χθηκε να μου φορτ�σει την μπαταρ�α με το τελευτα�ο μου πεντοχ�λιαρο και μου απαγ�ρεψε να ταξιδε�ω ν�χτα. �τσι ταξ�δεψα, ν�χτα και ημ�ρα στην υπ�λοιπη Πελοπ�ννησο, �πειρο και Στερε�, ωσ�του επιστρ�ψω Αττικ�, �που �ρχισα π�λι ν'ακινητοποιο�μαι, μ�ρα παρ� μ�ρα. Αλλ� ας μην προτρ�χω.
Η οδικ� βο�θεια που φ�ναξα αρνι�ταν να με β�λει μπρος να π�με δυο β�ματα πιο κει στο συνεργε�ο, γιατ� ο οδηγ�ς δεν ε�χε λ�ει, καλ�δια και �θελε να φορτ�σει το αμ�ξι στο γεραν� για εκατ� μ�τρα.
Το κινητ� μου δεν �πιανε και η τηλεκαμπ�να δ�πλα, απ'�που τηλεφωνο�σα την προηγουμ�νη, �ταν χαλασμ�νη. Του ζητ� να τηλεφων�σω απ'το κινητ� του, μου λ�ει δεν �χει κ�ρτα.
Για καλ� μου τ�χη ψ�νισα χτες δυο φορ�ς γουρουν�πουλο απ�την απ�ναντι ταβ�ρνα και με αφ�νουν να τηλεφων�σω στην οδικ� βο�θεια να με π�ρει στο κινητ�, με το τελευτα�ο χιλι�ρικο της τρ�πεζας. Μετ� απ� διαπραγματε�σεις πολλ�ν λεπτ�ν απ� το κινητ�, �βγαλε ο οδηγ�ς τα καλ�δια που δεν ε�χε και με ξεκ�νησε. 'Υστερα με ρ�ταγε πο� θ�λω να με π�ει λες και δεν μου ε�χαν β�λει �ρο απαρ�βατο για να με ξεκιν�σουν να με παρκ�ρει �ξω απ'το συνεργε�ο. Φθ�νοντας εκε� τον παρακαλ� να με περιμ�νει μην μου σβ�σει παρκ�ροντας, �χοντας κατ� νου να αφ�σω τη μηχαν� στο ρελαντ� καμι� �ρα μ�πως γλυτ�σω το συνεργε�ο. 'Οπως και περιμ�νει και �ταν μου σβ�νει, αρνε�ται να μου το ξαναξεκιν�σει γιατ� λ�ει, δεν μπορε� να μετακιν�σει το δικ� του �χημα. Εν τω μεταξ� θ�λει να του υπογρ�ψω �τι δεν θα τον ξανακαλ�σω για την �δια βλ�βη. Κι εγ� δεν υπογρ�φω.
Κοιμ�μαι ως τις 6.00, πηγα�νω στη θ�λασσα και μαζε�ω τον κ�ρτο, κατεβα�νω δυο χιλι�μετρα στο Κι�το, βγ�ζω το τελευτα�ο πεντοχ�λιαρο απ�την τρ�πεζα, γυρ�ζω στο αμ�ξι, το φτι�χνω, ξεκιν� με την τελευτα�α μου βενζ�νη για το Ξυλ�καστρο περν�ντας απ� το βουλκανιζατ�ρ να ρωτ�σω αν η ρ�δα που �πεσε στο χαντ�κι θα με π�ει ως εκε�.
-Ε�ναι μια χαρ� και δεν �χει τ�ποτε, αλλ� πρ�πει να την αλλ�ξεις, μου ε�πε ο μ�στορας και με επ�πληξε που κλε�δωσα την μπρος αριστερ� π�ρτα μου, αυτ� που δεν κλε�νει καλ� και ανο�γει καμι� φορ� στις απ�τομες στροφ�ς.
Κι εγ� εμπιστε�τηκα τη ρ�δα, π�ρα �να πεντακοσ�ρικο βενζ�νη για την περ�πτωση που θα με�νω σε καμι� ερημι� κι �φυγα απ� κει. Στο Ξυλ�καστρο π�γα στην πρ�τη παραλ�α που μ'�βγαλε ο δρ�μος, μ�α με γαλ�ζια σημα�α του Λαλι�τη, �που απαγορε�ονταν οι σκ�λοι και οι σκην�ς και κ�τι γριες πλ�νονταν. �φυγα �ρον-�ρον μην π�θω τα �δια. Βρ�κα στις "Διακοπ�ς" τον Πευκι� και �ρθα ρωτ�ντας. Εδ� ε�ναι μ�λλον αριστοκρατικ�. Βγα�νοντας �ταν οι νεαρο� με τις Π�ρσε, η χ�ι καφετ�ρια και οι κυρ�ες της καλ�ς κοινων�ας που μπανι�ρονταν. Π�γα στην τουαλ�ττα της καφετ�ριας και χτεν�στηκα, �βαλα μ�λλον βιαστικ� το μα�ρο μαγι� και τη μακρυ� φο�στα (δεν �μενε τ�ποτα �λλο καθαρ�) και ξεκ�νησα για μια μακρυ� β�λτα μες απ'το πευκ�δασος προς τη θ�λασσα. Στο δρ�μο δι�φορες εχθρικ�ς παρουσ�ες: �να μαλακισμ�νο θηλυκ� στα 16 με ποδ�λατο και κ�τι �λλοι που δεν τους πλησι�σαμε αν και διψο�σα πολ� και �θελα να ζητ�σω νερ�.
Μακρι�, �να ξενοδοχε�ο με μπαγκαλ�οους, �ρημο.
�λα θε�κλειστα, εκτ�ς απ� �να μπαλκ�νι, κλειστ� κι αυτ�, με βρακι� απλωμ�να. Μπ�καμε μ�σα, τριγυρ�σαμε �σπου βρ�καμε μια βρ�ση. �πια και π�γα και ξ�πλωσα �να δευτερ�λεπτο �ξω στην τσιμεντ�νια ταρ�τσα. Μετ� απ� λ�γο �νας τ�πος �ρθε και ξ�πλωσε στην παραλ�α και κολλητ� π�ρασαν κι �λλοι δυο. Α, ναι κι �να ταχ�πλοο στ'ανοιχτ�. Η θεραπευτικ� απ�λυτη ερημι� δεν �ταν πια και ξεκιν�σαμε να φ�γουμε. Καταλ�βαινα κ�πως πως αυτ�ς ο �ντρας που �μοιαζε ξ�νος κατ�βηκε στην παραλ�α επειδ� με ε�δε. �φευγα εγ�, αλλ� πονο�σα λιγ�τερο απ� πρ�τα, κοιτο�σα στη μο�ρη κ�θε αποτρ�παιο ντ�πιο συναντο�σα, που πριν, �πως τον πιο πολ� καιρ�, τον φοβ�μουνα. Αυτο� γυρνο�σαν αλλο� τα μο�τρα κι εγ� �ρθα και μπ�κα στο αμ�ξι με τα κουρτιν�κια χωρ�ς να φοβ�μαι �πως πρ�τα. �στειλα �να γραπτ� μ�νυμα στη μ�να μου με το κινητ� που �ταν το π�ρε σαν π�ντα π�γε να με γαμ�σει για να κ�νει οτιδ�ποτε. Δεν την �φησα.
Δεν �μεινα σ'εκε�νο το ξενοδοχε�ο π�νω απ� �να λεπτ� αλλ� στο γυρισμ� π�γα και ζ�τησα νερ� απ� το μπαρ της παραλ�ας που �κανα αλλογ�ρα για να το αποφ�γω πηγα�νοντας, κρ�ο νερ� που �πια εν� �παιζε �να τραγο�δι "You are in the army now" και που μου π�νεσε το δ�ντι αλλ� �χι την ψυχ� γιατ� αυτ�ς που το �δινε δεν με πρ�σβαλε, δεν με περιγελο�σε, με σεβ�ταν, για να μην πω με φοβ�ταν.

5. ΨΑΧΝΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΓΚΟΜΕΝΑ

Σ�ββατο πρω� στον υπ�ροχο δρομ�κο με τ'αρμυρ�κια που πριν λ�γο ανακ�λυψα για να μας στεγ�σει την ανασφ�λεια.
Εντ�ς εν�ς τετ�ρτου της �ρας: μηχαν�κι με αλλοδαπ� εποχο�μενο κ�βει β�λτες π�νω-κ�τω στον �ρημο και ξεχασμ�νο κι απ� τη μ�να του δρ�μο.
-Τι κ�νεις εδ�, με ρωτ� ο εμφαν�ς πλ�ον μεταν�στης απ� Ασιατικ� χ�ρα που αρχικ� ε�χα π�ρει για �λληνα αγρ�τη και αποτ�λεσμα της σ�μπτωσης που με κυνηγ�.
-Εδ� κοιμ�σαι;
-Eσε�ς πο� μ�νετε; τον ρωτ�.
-Στη Χαλκ�δα.
-Κι εδ� τι κ�νετε;
-B�λτα.
-Κι εγ� τι κ�νω εδ�;
-B�λτα; με ρωτ�ει.
-Εσ� να μου πεις, του λ�ω.
-Δεν ξ�ρω, σ�ρνει το -ω με ν�ημα.
-Εσ� τι κ�νεις εδ�, το πι�νω απ� την αρχ�.
Ξεροκαταπ�νει. Τα'χει χ�σει και μου απαντ�:
"B�λτα να βρω καμι� γκ�μενα".
-Εγ� σε σταμ�τησα να σου πω �τι ψ�χνω για καν� γκ�μενο;
-�χι.
-Ωρα�α, λοιπ�ν;
'Εφυγε, αλλ� μετ� απ'αυτ�ν, �ρθαν δυο αυτοκ�νητα -�να λευκ� και μια μπλε μερσεντ�ς. Π�νε τα �νειρα που �κανα για �ναν υπν�κο. Τη ν�χτα δεν κοιμ�θηκα καλ� με τους φορτηγατζ�δες που π�ρκαραν κολλητ� στην π�ρτα μου και νυστ�ζω.
Τις προ�λλες το βυσσιν� αμ�ξι που �ρθε κι �φυγε δεκαπ�ντε φορ�ς εκε� που ε�χα παρκ�ρει στον 'Αγιο Κωνσταντ�νο, με απε�λησε καλυμμ�να �τι θα μου σαμποτ�ρουν το αμ�ξι (εδ� που το αφ�νεις το αμ�ξι θα στο πειρ�ξουν) �ταν βγ�κα για μπ�νιο και �ταν του ε�πα �τι θα ε�ναι ο πρ�τος που θα π�ει μ�σα γιατ� του �χω π�ρει τον αριθμ�, σχεδ�ν ομολ�γησε την ιδι�τητ� του. "Εγ� ξ�ρεις τι δουλει� κ�νω; Ε�μαι εδ� με υπηρεσ�α." �πως γ�νεται συν�θως η κατ�λληλη απ�ντηση "Υπηρεσ�α κολλημ�νος απ� π�σω μου;" μου �ρθε αργ�τερα.
Απ� τ�τε που ξεκ�νησα η αστυνομ�α �ρθε δυο φορ�ς (τρεις στο ρηρ�ιτ, μου �χει π�ρει το αμ�ξι και κρατ�σει τ�σσερις μ�νες στη δακτυλογρ�φηση και ξαναπ�ρει και ακινητοποι�σει δυο μ�νες στο αν�βασμα της ιστοσελ�δας) να με ενοχλ�σει �νστολα και μ�α με πολιτικ�. Την πρ�τη φορ� που αντ�δρασα σα βλ�κας, εξηγ�ντας �τι ε�μαι με βλ�βη και περιμ�νω το πρω� να π�ω στο συνεργε�ο μο� ζ�τησε συγγν�μη επειδ� κ�ποιος τους φ�ναξε. Κ�ποιος απ� τους �λληνες πολ�τες της περιοχ�ς που με ε�δε να π�φτω στο χαντ�κι, να φ�ρνω το γεραν� να με βγ�λει, να ξελαρυγγι�ζεται ο οδηγ�ς του �τι πρ�πει α�ριο πρω� να π�ω στο βουλκανιζατ�ρ, �στερα τους φ�ναξε γιατ� κοιμ�μαι �ξω απ�τα πορτοκ�λια του, μην του τα κατουρ�σω. Κι�το.
Τη δε�τερη φορ� που προσπ�θησα ν'αμυνθ�: Γαλαξε�δι, πρω� -κοιμ�μαι στο δρ�μο με τα πε�κα �ξω απ�την π�λη (1500 κ�τοικοι αλλ� εν τ�λει αυτ� δεν ε�ναι το πρ�βλημα). Μια γρια μισ�γδυτη, ξεδοντιασμ�νη και εμφαν�ς περιθωριοποιημ�νη απ� τη φτ�χεια -προφαν�ς τρ�ει απ� το συσσ�τιο της τοπικ�ς εκκλησ�ας � κ�πως �τσι- μου χτυπ� δυνατ� τα τζ�μια και ουρλι�ζει: "Θα π�θετε απ� την �λλειψη οξυγ�νου". Ο σκ�λος αγριε�ει, εγ� π�ω να τον καθησυχ�σω, αυτ� λ�ει σε μια �λλη, �δια μ'αυτ�, δ�πλα της: "Δε μιλ�ει, μ�νο χαιδε�ει το σκ�λο".
Μετ� απ� δυο λεφτ� -�χι με το ρολ�ι, ομολογ�- αυτοκ�νητο με οδηγ� με πολιτικ� σταματ� εμπρ�ς μου: ευτυχ�ς ε�χα προλ�βει να ντυθ�.
Δεν του απαντ� �ταν μου απευθ�νει το λ�γο, κ�νω μανο�βρα και π�ω στη διπλαν� τηλεκαμπ�να �που προσπαθ� να τηλεφων�σω στην αστυνομ�α να ζητ�σω εξηγ�σεις: �χω κρατ�σει τον αριθμ� κυλκοφορ�ας του. Ο ΟΤΕ μ�ς λ�ει �τι ο αριθμ�ς αυτ�ς δεν απαντ� λ�γω τεχνικο� προβλ�ματος. Το κινητ� μου δεν πι�νει. Βγα�νω απ�την π�λη και ξανασταματ� λ�γο πιο π�ρα να προσπαθ�σω ξαν�: Με περιμ�νουν στην �ξοδο καρτ�ρι, το Γαλαξε�δι �χει μια μ�νο. Π�λι με πολιτικ�. Δεν τους απαντ�, χρησιμοποι� εμφαν�ς το κινητ� μου.
-Πρ�σεχε το σκ�λο, μπορε� να ορμ�σει, λ�ει ο �νας.
-Τι να κ�νουμε, �χει κινητ�, λ�ει ο �λλος.
Κλε�νω το παρ�θυρο και ξεκιν� αργ�...
-Π�ρε τον αριθμ� της, ακο�ω τον �λλο π�σω μου. Στην Ιτ�α π�ρα τα 10.000 απ� την τρ�πεζα, ο λ�γος για τον οπο�ο ε�χα σταματ�σει στο Γαλαξε�δι και �βαλα βενζ�νη.
Παρακ�τω στο �νστολο μπλ�κο σταμ�τησα φυσικ� και αφο� μου π�ραν τα στοιχε�α μου επειδ� λ�ει δε σταμ�τησα σε σ�μα της τροχα�ας π�ρα κι εγ� τον αριθμ� του αστυφ�λακα κι �φυγα χωρ�ς πρ�βλημα. Και στον �Αγιο Κωνσταντ�νο �ταν επ�στρεψα απ� τη δ�ωρη πεζοπορ�α ως το κοντιν�τερο κ�μπιγκ που �ταν κλειστ�, ο πρ�θυμος ασφαλ�της ε�χε εξατμισθε�.
Εδ� ε�μαστε Ν�α Αρτ�κη, Χαλκ�δα.
Η μπλε Μερσεντ�ς �ρθε δε�τερη φορ�. Κ�τι παχουλο� μπο�ληδες στο τιμ�νι και θυμ�θηκα τα συμβ�ντα στο κ�στρο του Καζαντζ�κη παραμον�ς ευροεκλογ�ν του �98, �ταν προσπ�θησε να παραβι�σει το αυτοκ�νητο ο Αλβαν�ς και μ�λις �φυγε μου κ�ναν �φοδο οι αστυνομικο� φων�ζοντας "βγ�λτε �ξω την τρελλ�", ο σκ�λος τους �τριξε γερ� τα δ�ντια και δεν τολμο�σαν π�λι τ�ποτα να κ�νουν, μ�νο κο�ταζαν, π�ραν τον αριθμ� του αυτοκιν�του αλλ� κι εκε� τζ�φος γιατ� δεν �ταν στ'�νομ� μου, τρεις μ�νες που το ε�χα αγορ�σει. �μα το θε�ρησα σκ�πιμο �νοιξα το τζ�μι και τους ζ�τησα εξηγ�σεις.
"Π�ς συνδυ�ζεται το γεγον�ς πριν απ� δυο λεπτ� να μου επιτεθε� Αλβαν�ς και μετ� απ� λ�γο να μου κ�νετε �φοδο;"
-Ε, ε�μαστε απ� π�νω και βλ�παμε, �ταν η απ�ντηση.
Και για να καλ�ψουν τα οφθαλμοφαν� π�γαν και τον �φεραν και του ε�παν επ� λ�ξει "φ�γε πριν το μετανοι�σουμε".
Και π�ραν και τα στοιχε�α μου τ�τε π�λι. Και την �λλη μ�ρα �ρθε κι �νας εργ�της και μου'πε "Π�ει �να χιλιαρικ�κι;" και ρ�τησα την ερμηνε�α του αιν�γματος και μου την ε�πε και του �δωσα μιαν απ�ντηση και �ρθε μετ� απ� λ�γο και με παρακαλο�σε, να δεχτ�, λ�ει, τη συγγν�μη του. Συνηειδητοποι� �τι η αφ�γησ� μου ε�ναι αποσπασματικ� �τσι καθ�ς τη χρησιμοποι� σαν �πλο μ�χης... Γρ�φω για να μην τρ�μω μα και συχν� γελ�.
�πως προχτ�ς στα Καμμ�να Βο�ρλα, �που ψ�χνοντας για μ�ρος π�λι να σταθ� βρ�κα μπροστ� μου �να κοπ�δι πρ�βατα μ'�να παχουλ� λευκ� αρν�κι. Του λ�ω, εγ� θα φτα�ω να σε σηκ�σω στα χ�ρια να σε π�ω στο αμ�ξι;
Kαι να με πι�σουν για κλοπ� αιγοπροβ�των να π�με μ�σα κατ� τα πατροπαρ�δοτ� μας �θιμα;
Ο βοσκ�ς, στην �λλη στροφ� ξεπρ�βαλε �πουλα. Το �διο και η ασπρο�λα, λ�γο πιο κ�τω, �που κ�ποιος μου �κοψε το δρ�μο και μ�νο απ� υπερβολικ� ευσυνειδησ�α τ�ρησα τον κ�δικα προσπαθ�ντας με το προβληματικ� αμ�ξι και τη μικρ� πε�ρα οδ�γησης να επαν�λθω στη σωστ� πορε�α. Την ε�δα εκ των υστ�ρων και σκ�φθηκα πως η τ�ρηση των ν�μων, �πως και κ�θε τι �λλο, δεν μπορε� να ε�ναι ο�τε �παινος ο�τε ψ�γος, μα ακολουθε� κι αυτ� τη μη γραμμικ� πορε�α, αυτ� το α�ρατο μονοπ�τι που η εγρ�γορη καρδι� μπορε� μον�χα ν�ανασ�ρει μες απ�το πηχτ� σκοτ�δι.